Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat mijn lichaam ooit echt ontspannen was.

Als kind leerde ik al vroeg om te scannen. Wat voelt mama vandaag? Is het veilig? Moet ik stil zijn? Mijn moeder werd ziek toen ik 14 was, en mijn zenuwstelsel leerde één ding: aanstaan.

Altijd.

Die alertheid werd zo normaal dat ik jarenlang niet wist dat het anders kon. Ik bouwde, ik zorgde, ik droeg. Maar diep vanbinnen was mijn lichaam moe.

Tijdens mijn zwangerschappen werd het te luid om te negeren. Bekkeninstabiliteit. Pijn. Beperking. Alsof mijn lichaam zei: je kunt niet meer blijven rennen.

Ik begon me te verdiepen in persoonlijke ontwikkeling. Volgde opleidingen, ging coachen. Maar de echte shift kwam niet door nog een methode of meer kennis. Die kwam doordat ik begon te luisteren naar mijn lichaam. Ik analyseerde minder. Ik voelde meer.

Langzaam begreep ik iets wat mijn werk volledig zou veranderen. Vrouwen denken dat ze nog een training nodig hebben. Maar wat ze werkelijk hebben, is een zenuwstelsel dat nooit veiligheid heeft gekend. Je kunt alles begrijpen met je hoofd. Zolang je lichaam in overlevingsmodus staat, blijft het oude patroon terugkomen.

Mijn scheiding heeft me opnieuw door dat proces geleid. In mijn nieuwe relatie ontdekte ik hoe ultieme veiligheid voelt in mijn lijf. Dat gevoel was er altijd al. Ik herinner het me nu alleen.

Elke keer dat een vrouw zei "bij jou voel ik me zo veilig", wist ik: dit komt niet uit een techniek. Het komt uit mijn eigen reis. Uit het weten hoe het voelt om een lichaam te hebben dat altijd aan staat, en hoe het voelt wanneer dat lichaam eindelijk begint te verzachten.